ฉันลืมความทรงจำ ที่เคยย้ำกับตัวเองว่า จะไม่ลืม
มันเกิดขึ้นได้ง่ายดาย และ เป็นเรื่องไม่ยากที่จะทำความเข้าใจ
ว่า  เวลา  นั้น ท้ายที่สุดแล้วก็คือ กลไกที่ทำให้ บุคคลสามารถลืม สิ่งที่จดจำโดยไม่มีข้อแม้

ถึงฉันว่าจะพร่ำบอกตัวเองในตอนนั้นว่า จะไม่มีวันลืม
จะจำ  จะจำ  จะจำ   ทุกเรื่องราว

 

จะไม่มีวันลืม จะไม่เปลี่ยนแปลง จะคงอยู่เหนือกระแสเวลา
ทฤษฏีนี้ถือว่าผิด สำหรับใครฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉัน ฉันแพ้กาลเวลาอย่างไม่เป็นท่า
แพ้อย่างไม่ได้คำนึงถึง ว่าสักวันหนึ่งจะลืม อย่างไม่มีที่ติ
ถ้าในวันนี้ไม่มี สิ่งใด มาทำให้ฉันนึกถึง ฉันคงลืมอยู่เช่นนี้
ฉันลืมตัวเอง  ฉันลืมคำพูดของตัวเอง
ลืมอดีตที่เคยเป็นปัจจุบันที่เคยบอกถึงอนาคตว่าจะไม่มีทางเปลี่ยนความทรงจำ
 

เหมือนสมองโดนสับคละข้อมูลใหม่
มีบางข้อมูลตกหล่น และถูกกู้ขึ้นมาในเวลาที่น่าประหลาดใจ และไม่ค่อยได้ประทับใจ
เพราะความทรงจำของฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
ทุกอย่างในตอนนั้นกลายเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน

สถานที่ บทสนทนา วัตถุ  สายตา  (บุคคล)

อดีต  ทั้งหมดทั้งมวล กลายเป็นสิ่งแปลกปลอม
ที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะกำจัด หรือ เก็บเอาไว้
รู้แต่เพียงรู้สึกไม่สบายในใจ กับเรื่องเก่าเก่า
อยากขำแต่เจ็บปวด กับการที่ไม่ได้รักษาคำพูดตัวเอง

อยากทดลอง  แต่  ไม่อยากเลย  ถ้าต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม

ทั้งที่ในอดีตอยากให้ทุกอย่างคงสภาพเดิม
ยอมจมอยู่กับความเศร้า  ระยะทางห่างไกล  ผู้คน
เพียงแต่ปัจจุบันไม่ใช่แล้วสิ่งนั้น  ไม่ได้รอคอยแล้ว

ไม่ใช่แค่่เพียง  (บุคคล) แต่ (บุคคล)

 

ปัจจุบันของฉันมีความสุข ที่ไม่เหมือนกับในอดีตแล้ว
ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงไปกับกาลเวลา   อย่างแท้จริง
เรื่องที่เคยแทบจะสลักลงไปในจิตใจว่า  กูจะไม่ลืม  และกูจะไม่เปลี่ยนหัวใจ
ก็กลายเป็นเยื่อความคิดบางบาง ที่ลอยผ่านให้ย้อนไปนึก บางเวลา

เวลาทำหน้าที่ของมันเองได้สมบูรณ์แบบเหลือเกิน

 

เกิน  จนน่ากลัว 

อนาคตของฉัน...
แต่ตอนนี้ยังมีแค่ปัจจุบันที่  เรา   บอกต่อกันว่าจะมีเท่านี้
เราบอกกันว่า  เราไม่มีอดีตที่วุ่นวาย  เราไม่มีอนาคตที่คาดหมาย
แต่ก็เท่านั้น่ ฉันยังกลัวว่า ณ วันนี้ของฉันจะกลายเป็นอย่างที่เกิดขึ้นมา

แต่ก็เท่านั้น

ภาพอดีต ยิ่งคิดถึง บางครั้งมันไม่ได้ให้แต่ความรู้สึกดีดี
บางเรื่อง ที่เคยคิดว่าอยากจดจำที่สุดกลับดูไม่ค่อยสวยงามในสายตา ปัจจุบัน
นึกถึงแล้ว รู้สึกไม่ค่อยสบาย สะอิดภายในร่างกาย เหมือนกำลังติดอยู่กับความทุกข์

 

กลื่นของความทรงจำเก่าเหล่านั้น เหมือน กาแรม คือ ไม่ชอบเลย...